Z Galerii

Historia

Puck należy do miasteczek, które dumne z kilkusetletniej przeszłości marzą o wielkich chwilach świetności.

W najodleglejszej przeszłości historii miasta znajdujemy ślady osadnictwa neolitycznego, ale fenomen szczególny to archeologiczne stanowisko pod płytkimi wodami Zatoki Puckiej. Relikty portu, wraki łodzi i ceramika datują gospodarkę o wysokich umiejętnościach szkutniczych Słowian.

Dzieje Ziemi Puckiej sięgają odległych czasów, bo aż VIII tysiąclecia p.n.e., kiedy to zmieniający się klimat po zlodowaceniach stworzył warunki dla rozwoju życia natym terenie. Myśliwi, łowcy fok tworzyli pierwsze obozowiska, osady.

Epoka kamienna przez tysiąclecia budowała kulturę tej ziemi. Wczesne średniowiecze, już słowiańskie, kaszubskie, stworzyło obraz zasiedlenia, który utrzymał się po dzień dzisiejszy.

Lokacja miasta, dokonana przez krzyżaków w 1348 roku, do dziś nadaje ton miejscowości poprzez średniowieczny układ urbanistyczny z rynkiem i szachownicowo zakomponowanymi uliczkami. Gotycka fara góruje nad miastem.

Kamienice szachulcowe z parawanowymi fasadami w stylu klasycystycznym i eklektycznym, neogotycki ratusz, niskie domki rybaków XIX/XX w. - tworzą niepowtarzalny klimat szczególnie wtedy gdy dźwięk mowy kaszubskiej wplata się w rytmy miejskiej orkiestry dętej, często koncertującej w planerze.

Do nadziei na wejście miasta e państwową politykę morską nawiązano w latach 1920-1926 kiedy Puck był portem wojennym Odrodzonej Ojczyzny.

To w Pucku 10. Lutego 1920r. Symbolicznymi zaślubinami generała Józefa Hallera, dowódca frontu pomorskiego, związał Macierz z Bałtykiem po wieczne czasy, a Morski Dywizjon Lotniczy wrósł w rzeczywistość miejską nie tylko bazą techniczną, która legła u podstaw lokalnego przemysłu maszynowego, architekturą koszar czy szpitalika wojskowego, ale nade wszystko związkami miasta z ludźmi, którzy przybyli ze wszystkich krańców Polski, tu zapuścili korzenie i pozostali.